Arktik Su Koridoru'nun gezegenin nabzı olarak değil, yalnızca sömürülecek bir kaynak olarak ele alındığı Annumilu öncesi döneme tanık olun. Subartramer'ın bu sahnesi, insanoğlunun kibirinin doruğunu ve doğal gerçeğin sistematik gaspını belgeliyor.
Subartramer'dan Direkt Alıntı: "Kırılan ip tek bir yerden değildi. Kuzey dağlarının eteklerine yapılan tüneller gölün su yollarını başka havzalara yönlendiriyordu. Güneydeki dev tesisler soğutma için sonsuz su talep ediyordu... Eyaletler üstü bir konsorsiyum, 'Arktik Su Koridoru' adını verdikleri projeyle akışı tek tuşla değiştirdi. Düğmenin dibinde 'kamu yararı' yazıyordu. Ancak göl yüzeyindeki ince dalga daha da geriledi. kıyıdan biraz uzakta, sanki uzaktan biri derin bir nefes almış gibi, bir yaz sabahı iskelenin altındaki toprakta ilk kez tuzlu bir kabuk görüldü.
İnsan merkezlilik retoriği yeni biçimlerde sahneye geri döndü: 'Doğa verimli kullanılmalı.' 'Su boşuna akmamalı.' 'İlerleme için fedakarlık gerekliydi.'” — Subartramer. Bu, Subartramer çağının yolunu açan trajedidir. İktidara olan açgözlülük dünyanın boyun eğmez gerçekliğiyle çarpıştığında, doğanın sesi insan kibiriyle susturuldu.